Δίκτυο αλληλεγγύης και αγώνα Καρδίτσας
Οι «αστικές αναπλάσεις» μέσω προγραμμάτων ΕΣΠΑ αποτελούν όλο και συχνότερα πεδίο έντονης κριτικής. Στην ελληνική πραγματικότητα, η λέξη «βιοκλιματική» χρησιμοποιείται κατά κόρον ως εργαλείο «πράσινου ξεπλύματος».
Δήμοι και εργολάβοι εκμεταλλεύονται τα ευρωπαϊκά κονδύλια για την κλιματική αλλαγή, όμως το αποτέλεσμα στην πράξη είναι το ακριβώς αντίθετο από το επιθυμητό.
Η πραγματικότητα πίσω από αυτό το φαινόμενο συνοψίζεται σε έναν συγκεκριμένο μηχανισμό στρέβλωσης:
1. Γιατί το ΕΣΠΑ προτιμά τα υλικά αντί για τα δέντρα;
Απορρόφηση κονδυλίων: Τα προγράμματα ΕΣΠΑ έχουν αυστηρά χρονοδιαγράμματα και απαιτούν την ταχεία «απορρόφηση» μεγάλων χρηματικών ποσών. Είναι πολύ πιο εύκολο να τιμολογηθεί μια ακριβή, έτοιμη βιοκλιματική πέργκολα αλουμινίου, ένας ειδικός φωτισμός LED και χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα κυβολίθων, παρά η φύτευση και η μακροχρόνια συντήρηση δέντρων.
Το «κενό» της συντήρησης: Το ΕΣΠΑ χρηματοδοτεί αποκλειστικά την αγορά και την κατασκευή ενός έργου, αλλά δεν καλύπτει τα έξοδα συντήρησής του. Οι Δήμοι γνωρίζουν ότι αν φυτέψουν μεγάλα δέντρα, δεν διαθέτουν ούτε το προσωπικό ούτε τα χρήματα για να τα ποτίζουν και να τα φροντίζουν, με αποτέλεσμα αυτά να ξεραθούν. Αντίθετα, οι κυβόλιθοι και το αλουμίνιο δεν χρειάζονται πότισμα.
2. Η «παγίδα» της βιοκλιματικής ορολογίας
Στα χαρτιά των τεχνικών μελετών, κάθε έργο παρουσιάζεται ως «πρότυπη βιοκλιματική ανάπλαση» επειδή επιστρατεύονται συγκεκριμένοι όροι:
Οι κυβόλιθοι ονομάζονται «ψυχρά υλικά» (υλικά που αντανακλούν την ηλιακή ακτινοβολία).
Οι πέργκολες παρουσιάζονται ως μέσα που προσφέρουν «ελεγχόμενη σκίαση».
Ο φωτισμός βαφτίζεται «χαμηλής ενεργειακής κατανάλωσης».
Στην πράξη, όμως, κανένα τεχνητό «ψυχρό υλικό» και καμία αλουμινένια κατασκευή δεν μπορεί να αντικαταστήσει το μικροκλίμα, τη φυσική σκιά και τη δροσιά που προσφέρει ένα ώριμο, ζωντανό δέντρο μέσω της εξατμισοδιαπνοής.
3. Το αποτέλεσμα: Τσιμεντοποίηση και θερμικές νησίδες
Όταν κόβονται ή υποβαθμίζονται μεγάλα, υγιή δέντρα για να τοποθετηθούν στη θέση τους κυβόλιθοι και στέγαστρα, οι συνέπειες είναι δραματικές:
Ο δημόσιος χώρος γίνεται ακόμα πιο ζεστός το καλοκαίρι, παρά τη θεωρητική χρήση «ψυχρών» υλικών.
Χάνεται η φυσική βιοποικιλότητα της πόλης (τα πουλιά, το φυσικό χώμα που απορροφά το νερό της βροχής).
Οι πλατείες μετατρέπονται σε αποστειρωμένους, γκρίζους ή λευκούς διαδρόμους, οι οποίοι τις ώρες της μεγάλης ζέστης είναι εντελώς απροσπέλαστοι.
Εναι σαφές ότι ενώ ο στόχος είναι η θωράκιση των πόλεων, η διαδικασία αυτή καταλήγει να είναι απλώς ένας τρόπος για να κινηθεί η αγορά των δομικών υλικών και των κατασκευών, αφήνοντας τις πόλεις με λιγότερο φυσικό πράσινο.
Το ζωντανό παράδειγμα της Καρδίτσας:
Πλατεία Στρατολογίας (Εθνικής Αντίστασης)
Το έργο της «Περιβαλλοντικής ανάπλασης της πλατείας Στρατολογίας», προϋπολογισμού 685.483 ευρώ (μέσω του Προγράμματος «Θεσσαλία 2021-2027»), το οποίο βρίσκεται στη φάση της δημοπράτησης από τη Δημοτική Επιτροπή, αποτελεί κλασικό παράδειγμα αυτής της μεθοδεύσεως.
Η επίσημη τεχνική μελέτη του Δήμου Καρδίτσας επιβεβαιώνει πλήρως τους φόβους των πολιτών, αποκαλύπτοντας πώς το περιβάλλον χρησιμοποιείται απλώς ως «περιτύλιγμα»:
1. Η Βιοκλιματική Πέργκολα (Η εμπορευματοποίηση)
Τι προβλέπει: Κατασκευή μιας μεγάλης βιοκλιματικής πέργκολας σκίασης.
Η δικαιολογία: Η μελέτη κάνει λόγο για «βιοκλιματική αναβάθμιση» και «τεχνητή προστασία».
Η πραγματικότητα: Η ίδια η μελέτη ομολογεί τον πραγματικό σκοπό του έργου, σημειώνοντας επί λέξει ότι η πέργκολα κατασκευάζεται «προς εκμετάλλευση των καταστημάτων εστίασης και αναψυχής για την ανάπτυξη τραπεζοκαθισμάτων». Ουσιαστικά, ο δημόσιος χώρος της πλατείας παραχωρείται οργανωμένα και μόνιμα σε ιδιωτικά συμφέροντα με έξοδα του ΕΣΠΑ.
2. Οι Επιστρώσεις & Κυβόλιθοι (Η τσιμεντοποίηση)
Τι προβλέπει: Ξήλωμα των υφιστάμενων υλικών και τοποθέτηση νέων επιστρώσεων και δαπεδοστρώσεων για τη διαμόρφωση «άνετων διαδρομών πεζών».
Η παγίδα: Τα υλικά αυτά βαφτίζονται «ψυχρά» για να εξασφαλίσουν την έγκριση και τη χρηματοδότηση του ΕΣΠΑ. Στην πραγματικότητα, όμως, αντικαθιστούν το φυσικό χώμα και περιορίζουν δραματικά τις επιφάνειες που μπορούν να απορροφήσουν το νερό της βροχής, αυξάνοντας κατακόρυφα τη ζέστη κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.
3. Τι λέει η μελέτη για τα Δέντρα (Η «διπλωματική» διατύπωση)
Η επίσημη θέση: Η μελέτη καθησυχάζει αναφέροντας τη «διατήρηση των χαράξεων των υφιστάμενων παρτεριών με μικρές σημειακές αλλαγές».
Ο κίνδυνος: Όπως έχει δείξει η πρόσφατη πικρή εμπειρία της Καρδίτσας —με το μεγάλο κύμα αντιδράσεων για την Πλατεία Δικαστηρίων όπου κόπηκαν δέντρα, αλλά και τις αντίστοιχες συζητήσεις για το Παυσίλυπο— οι «σημειακές αλλαγές» κρύβουν παγίδες. Οι βαριές εργασίες εκσκαφής για τη θεμελίωση των στεγάστρων και την εγκατάσταση των νέων δικτύων φωτισμού LED καταστρέφουν αναπόφευκτα το ριζικό σύστημα των μεγάλων δέντρων. Ακόμα κι αν δεν κοπούν αμέσως, τα δέντρα καταδικάζονται να ξεραθούν σε βάθος χρόνου, για να αντικατασταθούν στη συνέχεια από χαμηλούς, καλλωπιστικούς θάμνους (όπως λιγούστρα) που δεν προσφέρουν ίχνος πραγματικής σκιάς.
Διεκδικώντας ένα διαφορετικό αστικό μέλλον για την Καρδίτσσα:
Ενάντια στην «πράσινη» κερδοφορία και τα έργα-βιτρίνες.
Για να συζητήσουμε σοβαρά για το μέλλον και την καθημερινότητα της πόλης μας, οφείλουμε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, μακριά από την προπαγάνδα της δημοτικής αρχής και της κυβέρνησης. Μας λένε ότι η Καρδίτσα αλλάζει και γίνεται «πράσινη» και «βιώσιμη», παρουσιάζοντας την κλιματική κρίση ως έναν γενικό και αόριστο κίνδυνο που μας απειλεί όλους εξίσου.
Όμως, η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική: η περιβαλλοντική κρίση είναι βαθιά ταξική. Οι επιπτώσεις των φυσικών καταστροφών πλήττουν με τη μεγαλύτερη ένταση τα λαϊκά στρώματα, τους εργαζόμενους και τους αγρότες της περιοχής μας — εκείνους που ευθύνονται λιγότερο, αλλά καλούνται πάντα να πληρώσουν το μάρμαρο.
Την ίδια στιγμή, το μεγάλο κεφάλαιο και οι κατασκευαστικοί όμιλοι μετατρέπουν την κρίση αυτή στην πιο χρυσή ευκαιρία κερδοφορίας.
Το ΕΣΠΑ και το Ταμείο Ανάκαμψης δεν είναι ουδέτερα ταμεία βοήθειας, αλλά οικονομικά εργαλεία μιας βίαιης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Με το πρόσχημα της «πράσινης μετάβασης», εκατομμύρια ευρώ διοχετεύονται σε έργα που δεν έχουν καμία σχέση με τις πραγματικές, ζωτικές κοινωνικές ανάγκες. Ο σχεδιασμός της πόλης δεν γίνεται με κριτήριο την ποιότητα ζωής των πολλών, αλλά με βάση το ποιο έργο μπορεί να απορροφήσει περισσότερο κεφάλαιο και να αποφέρει μεγαλύτερο εργολαβικό κέρδος.
Αυτό που ζούμε στην Καρδίτσα είναι μια συνθήκη Περιβαλλοντικής Αδικίας. Την ώρα που η περιοχή μας μετράει ακόμα πληγές από τις καταστροφικές πλημμύρες [δίκτυο Daniel], την ώρα που χρειαζόμαστε πραγματική αντιπλημμυρική θωράκιση, υποδομές και ενίσχυση των δημόσιων υπηρεσιών, τα εκατομμύρια σπαταλώνται σε έργα-βιτρίνες.
Οι σύγχρονοι μετασχηματισμοί της αστικοποίησης απορροφούν πλεονάζοντα κεφάλαια, παράγοντας ανισότητες και αποκλείοντας τους κατοίκους από τη λήψη αποφάσεων.
Για τον λόγο αυτό, η έννοια του «Δικαιώματος στην Πόλη» (όπως την έθεσε ο Henri Lefebvre) επανέρχεται στο προσκήνιο ως μια συλλογική κραυγή και ένα επιτακτικό αίτημα:
Η κραυγή μας ενάντια στις πολλαπλές κρίσεις που καθιστούν την καθημερινή ζωή στην πόλη αβίωτη και αποξενωμένη από τη φύση.
Το αίτημά μας για τη ριζοσπαστική αναζήτηση εναλλακτικών μορφών συγκρότησης της αστικής ζωής, σε μια σαφή αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, κόντρα στους νόμους της αγοράς.
Οφείλουμε να διεκδικήσουμε τον χώρο της Καρδίτσας ως τόπο πραγμάτωσης μιας συλλογικά παραγόμενης αστικής συνθήκης, απαλλαγμένης από τους αποκλεισμούς και την αλλοτρίωση που παράγει το σύστημα. Δεν συμβιβαζόμαστε με «πράσινα» ψίχουλα και εργολαβικές βιτρίνες.
Παλεύουμε για δημόσιους και ελεύθερους χώρους, προσβάσιμους σε όλους.
Παλεύουμε για έργα υποδομής που απαντούν στις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες της περιοχής μας και όχι στα κέρδη των κατασκευαστικών εταιρειών.
Διεκδικούμε την πόλη μας, τη ζωή μας και το περιβάλλον μας!
Παίρνουμε την τύχη της πόλης μας στα χέρια μας!
