Γράφει η Ζωή Βαϊοπούλου
Υπάρχουν στιγμές που μια κοινωνία μοιάζει ακίνητη μέχρι που κάτι μικρό αποκαλύπτει πως η ζωή έχει ήδη αρχίσει να κινείται.
Πριν τα τέλη του Φλεβάρη η βερικοκιά άνθισε.
Όχι επειδή το όρισε το ημερολόγιο, ούτε επειδή ο χειμώνας τελείωσε. Άνθισε επειδή μέσα της η ζωή είχε ήδη αποφασίσει.
Κάτω από τον φλοιό της, εκεί όπου ο χρόνος δεν μετριέται με αριθμούς αλλά με παλμούς, οι χυμοί ανέβαιναν αθόρυβα όλον τον χειμώνα. Κανείς δεν τους έβλεπε. Κανείς δεν τους σχολίαζε. Κι όμως, η ζωή εργαζόταν.
Η φύση δεν γνωρίζει αναβολές. Γνωρίζει μόνο τη στιγμή όπου το κρυμμένο δεν αντέχει άλλο να μένει κρυφό.
Η βερικοκιά ζει στο τώρα.
Δίχως δίχτυ ασφαλείας.
Κι αν αύριο έρθει παγωνιά και τα άνθη της πέσουν στο χώμα, η άνθηση συμβαίνει ως πράξη ύπαρξης. Είναι η απόφαση της ζωής να εμφανιστεί ακόμη και μέσα στην αβεβαιότητα.
Και οι μέλισσες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά της. Ήρθαν χωρίς δισταγμό, σαν να αναγνώρισαν έναν παλμό που γίνεται αμέσως κατανοητός από ό,τι ζει.
Κάπως έτσι λειτουργούν και οι κοινωνίες.
Υπάρχουν περίοδοι που μοιάζουν ακίνητες .
Ολόκληροι χειμώνες σιωπής. Εποχές όπου η καθημερινότητα σκεπάζει τα ερωτήματα και η συνήθεια γονατίζει τη μνήμη.
Όμως κάτω από την επιφάνεια, μέσα στις ζωές των ανθρώπων, συσσωρεύονται εμπειρίες, πληγές και μια αίσθηση ανεκπλήρωτου δίκιου.
Η ζωή υπάρχει ακόμη κι όταν δεν φαίνεται.
Και έρχεται κάποτε μια στιγμή όπου η σιωπή ανθίζει. Όχι ως ξέσπασμα στιγμής, αλλά ως αποτέλεσμα μιας μακράς εσωτερικής διεργασίας.
Μια απώλεια που δεν μπόρεσε να γίνει αριθμός, ένα τραγικό γεγονός που διέκοψε τη συνήθεια, ανοίγουν μια ρωγμή στον χρόνο
κι από μέσα της ακούγεται ξανά ο παλμός της κοινωνίας.
Όπως η πρώιμη άνοιξη της βερικοκιάς, έτσι και η άνοιξη μιας κοινωνίας εμφανίζεται όταν η ανάγκη για φως γίνεται ισχυρότερη από τον φόβο της παγωνιάς.
Τότε η κοινωνία, που κουβαλούσε ζωή στα σπλάχνα της όλον τον χειμώνα, ξεχειλίζει αβίαστα.
Βγαίνει στους δρόμους, στις πλατείες όχι μόνο για να διαμαρτυρηθεί, αλλά για να θυμηθεί. Για να διεκδικήσει το αυτονόητο:
το δικαίωμα στη δικαιοσύνη, στην ασφάλεια,
στην αξιοπρέπεια
της ανθρώπινης ζωής.
Γιατί υπάρχουν στιγμές που η μνήμη δεν αρκείται στα λόγια,
γίνεται παρουσία.
Η άνοιξη δεν είναι απλώς εποχή. Είναι στιγμή συνείδησης. Όταν οι άνθρωποι στέκονται μαζί, όταν αρνούνται να συνηθίσουν την απώλεια, όταν η μνήμη γίνεται κοινός τόπος, τότε κάτι βαθύτερο ανθίζει , η ευθύνη απέναντι στη ζωή.
Σώπα...
που να 'ναι θα χτυπήσουν οι καμπάνες.
Οι πενήντα επτά νεκροί είναι δικοί τους
και δικοί μας.
