Μετά τους αντεργατικούς νόμους Χατζηδάκη – Γεωργιάδη και την 6ήμερη εργασία, το 13ωρο της Κεραμέως βάζει την «ταφόπλακα» στα εργασιακά δικαιώματα.
Πέρασαν μόλις 2 χρόνια από όταν η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας εισήγαγε για πρώτη φορά στην χώρα μας την εξαήμερη εργασία και μόλις μία εβδομάδα από τότε που τέθηκε σε ισχύ ο νέος εργασιακός νόμοςτης κα. Νίκης Κεραμέως, ο οποίος μεταξύ άλλων καθιερώνει για πρώτη φορά την δυνατότητα εργασίας 13 ωρών ημερησίως σε έναν εργοδότη, ολοκληρώνοντας έτσι το σχέδιο για πλήρη κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων που κατακτήθηκαν με αγώνες ετών.
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας νομοθέτησε με γνώμονα να θωρακίσει τα κέρδη των «λίγων», μετακυλίοντας το κόστος παραγωγής στους πολλούς. Αντί για ουσιαστική ενίσχυση των μισθών, θωράκιση της κοινωνικής ασφάλισης και προστασία της εργασίας, επιλέγει να νομιμοποιήσει το σύνδρομο της επαγγελματικής εξουθένωσης (burnout), την εξάντληση και την απορρύθμιση.
Με τον τρόπο αυτό η κυβέρνησηεξαπολύει την τελική της επίθεση,όπως την ξεκίνησε από την πρώτη μέρα που ήρθε στην εξουσία, απέναντι στα εργασιακά δικαιώματα, προχωρώντας σταδιακά και μεθοδικά στο ξήλωμα του 8ωρου και του σταθερού ημερήσιου εργάσιμου χρόνου. Μετά τους αντεργατικούς νόμους Χατζηδάκη και Γεωργιάδη, έρχεται τώρα ένας ακόμη νόμος που νομιμοποιεί την 13ωρη εργασία σε έναν και μόνο εργοδότη καθιερώνονταςτο καθεστώς «ευέλικτης εργασίας». Ο Νόμος αυτός αποτελεί συνειδητή επιλογή της κυβέρνησης Μητσοτάκηκαθώς - εκτός από το 13ωρο- απαλλάσσει πλήρως τους εργοδότες από ασφαλιστικές εισφορές για τις υπερωρίες, επιβάλλει υπερωριακή εργασία ακόμη και στην εκ περιτροπής απασχόληση, και αυξάνει στους 12 μήνες – από 6 που ίσχυε – τη δυνατότητα επιβολής 10ωρης / 4ήμερης εργασίας. Δηλαδή, μετατρέπει την εξαίρεση σε κανόνα και την εξάντληση σε καθεστώς. Ούτε «μισό ένσημο» πλέον για τις υπερωρίες.
Μάλιστα, οργή και αγανάκτηση προκαλεί η πρόσφατη τοποθέτηση της υπουργού Εργασίας ότι την 13ωρη εργασία «την ζητούν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι». Αυτή η δήλωση είναι προσβλητική για κάθε άνθρωπο που παλεύει να επιβιώσει με μισθούς πείναςοι οποίοι δεν καλύπτουν ούτε τα βασικά. Οι εργαζόμενοι δεν «επιλέγουν» τη δουλειά μέχρι «τελικής πτώσεως». Εξαναγκάζονται σε αυτήν, γιατί οι μισθοί δεν επαρκούν. Ο κυβερνητικός αντίλογος ότι δήθεν ο εργαζόμενος έχει την δυνατότητα να αρνηθεί την υπέρβαση του κανονικού του ωραρίου, είναι τουλάχιστον αστείος, εκτός αν θεωρεί η κυβέρνηση ότι εργοδότης και εργαζόμενος διαπραγματεύονται το ωράριο εργασίας επί ίσοιςόροις, χωρίς την απειλή της απόλυσης να επικρέμαται μονίμως«πάνω από το κεφάλι του εργαζομένου». Ούτως ή άλλως, με βάση και τις διατάξεις του νόμου, η άρνηση του εργαζομένου για 13ωρη εργασία πρέπει να συνοδεύεται από αντίστοιχη τεκμηριωμένη «αιτιολόγηση».
Η εργασία είναι το θεμέλιο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας κι όχι απλώς μια μεταβλητή στο κόστος παραγωγής. Όταν οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να ζήσουν από τη δουλειά τους, δεν φταίνε αυτοί… «Εργασία» σημαίνει να δουλεύεις για να ζεις κι όχι να ζεις για να δουλεύεις.
Δρ. Παπαγεωργίου Σωτήρης,
Διδάσκων Παν/ίου Θεσσαλίας
Γραμματέας Δικτύου Επιστημόνων και μέλος της Κεντρικής Πολ. Επιτροπής ΠΑΣΟΚ
