bronx delivey2 karditsapress400x300 Αντίγραφο

 vasilakos anoigoume  xiroskarpos2

 

 

ΔΙΑΦΟΡΑ
Typography

Σε στυλ(η)...να μην ξεχνιόμαστε: Τεύχος 28!

Σε στήλη...για να μην ξεχνιόμαστε, τα γράφουμε, τα μοιραζόμαστε κι αναρωτιόμαστε!

Έπιασε Καρδίτσα και ο Βαβάτσικος και όσοι είστε θιασώτες της στήλης σιγά-σιγά εθίζεστε στο να μαθαίνετε πρώτοι τις εξελίξεις. Δύο μεταγραφές ως τώρα για τον ΑΣΚ, αμφότερες σε ιδανική ηλικία και με πλούσια διαδρομή στα γήπεδα της Α1. Ο ΑΣΚ έχει διάθεση να συγκροτήσει ένα έμπειρο σύνολο και μέσα από τους έμπειρους παίχτες να αναδείξει τους νεαρότερους που θα έρθουν. Σε αυτή τη φιλοσοφία έγκειται η επικείμενη προσθήκη του Νάσου Γκρέκα. 24 ετών και τη σεζόν που μας πέρασε έκανε ιδανικό ντεμπούτο στην Α2 με τον Αγρίνιο, μετρώντας σε 27 λεπτά μ.ο. ανά ματς, 9,1 πόντους, με 52% στο δίποντο και 35% στο τρίποντο. Προηγήθηκαν άλλες τρεις χρονιές στη Β’ Εθνική με το Αγρίνιο και μάλιστα τη σεζόν 2018-19 που οι Αιτωλοκαρνάνες πέτυχαν την άνοδο στην Α2, ψηφίστηκε από τους 16 προπονητές του Βορείου Ομίλου, ως ο ανερχόμενος παίκτης της χρονιάς, με 11,6 πόντους και 29 τρίποντα, σε 29 παιχνίδια.

Κάπως έτσι καλύπτεται και με τον καλύτερο δυνατό τρόπο η αποχώρηση του Πάνου Ερμείδη. Ενός αθλητή που η αξία του ανέβηκε κατακόρυφα από τη διετή του παρουσία στον ΑΣΚ και που το ταλέντο του αλλά και οι συγκυρίες τον οδήγησαν στην αγωνιστική του εκτόξευση. Τη σεζόν 2018-19 όπου ο ΑΣΚ τερμάτισε 3ος στην Α2 και πήρε το εισιτήριο για την Basketleague, ο 22χρονος πλεϊμέικερ ήταν πίσω από τους Μαυρογιάννη και Σαριμπαλίδη. Ο τραυματισμός του Μαυρογιάννη το Νοέμβριο εκείνης της χρονιάς έμελλε να είναι το εφαλτήριο της αποκάλυψης για τον Ξανθιώτη «άσσο», ενώ  και πέρυσι που είχε αναβαθμισμένο ρόλο, η παρατεταμένη απουσία του Τριανταφύλλου και ο διαφορετικός ρόλος που είχαν Χονδρογιάννης, Παππάς στις θέσεις 1-2, τον οδήγησαν στο να καθιερωθεί στην ομάδα του Κ. Κομποδιέτα. Προσωπική μου άποψη, ουδείς αναντικατάστατος. Πολλώ δε μάλλον όταν πρόκειται για αθλητή που χωράει ακόμα πολλά περιθώρια βελτίωσης και που χρειάζεται να «γράψει» ακόμη κι άλλες χρονιές σε αυτό το επίπεδο για να καταστεί παίχτης κορυφαίου επιπέδου ή παίχτης ανόδων για τη θέση «1». Έχει όλα τα φόντα να το πράξει, έχει εξαιρετικό χαρακτήρα και επαγγελματισμό και σίγουρα ο ΑΣΚ νιώθει δικαιωμένος όταν τον απέκτησε από τον Απόλλωνα Πάτρας. Σε κάποια ζητήματα η στρατηγική και τα όρια που θέτει ένας Σύλλογος παίζουν το ρόλο τους. Και ο ΑΣΚ σε βάθος πενταετίας έχει αποδείξει ότι όσες φορές δεν μπήκε σε λογικές πλειστηριασμού, δικαιώθηκε περίτρανα. Στη ζωή όλα είναι επιλογές και η διαπραγματευτική ικανότητα είναι εκείνη που καθορίζει τις τιμές και τους όρους σε μία συνεργασία, πέραν από τον αξιακό κώδικα του καθενός. Το ζήτημα είναι, όταν διεκδικείς, θα πρέπει να είσαι σε θέση να υπερασπιστείς τα αιτούμενα. Διότι αλλιώς είναι να ξεκινάς με ρόλο που έχεις γύρω σου πολλά στηρίγματα κι αλλιώς να πηγαίνεις σε ένα νέο περιβάλλον και η ομάδα να απαιτεί να τραβήξεις άμεσα «κουπί» και να αντεπεξέλθεις πλέον στην πίεση (και) του έχει λαμβάνειν (όταν δηλαδή αποκτάσαι πλέον ως έτοιμος παίχτης και όχι ως επένδυση).

Μιλώντας για στρατηγική, ο ΑΣΚ δεν οργανώνει απλά το πλάνο του για το ρόστερ της νέας σεζόν, αλλά γενικότερα την προοπτική του για τα επόμενα χρόνια. Είθισται τα φώτα να συγκεντρώνουν οι μεταγραφές και οι ανανεώσεις, γενικότερα ό,τι αφορά το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι σε μία ομάδα. Όμως, οι πληροφορίες μου θέλουν μία σημαντική «μεταγραφή» στο οργανωτικό κομμάτι, εκεί όπου πραγματικά αναμένεται μεγάλη «βόμβα». Ο παλαίμαχος διεθνής (με αύρα μουντομπάσκετ μάλιστα) σέντερ του ΠΑΟΚ, με μεγάλη προσφορά στην ΑΕΚ, τον Ηλυσιακό και τα Τρίκαλα BC στην Basketleague ως Team Manager, Χρήστος Τσέκος, αναμένεται να έχει αντίστοιχο ρόλο φέτος στον ΑΣΚ. Για τους μη μυημένους, πρόκειται για ένα πρόσωπο με πολλές διασυνδέσεις στο χώρο του μπάσκετ πανελλαδικά και όχι μόνο, γνωρίζοντας πολύ καλά το αντικείμενο και φυσικά την προοπτική που δημιουργείται στην ομάδα της Καρδίτσας. Και πιστέψτε με, ο «Αληταράς» δε θα έλεγε τυχαία το «ναι» κάπου, αν δε γνώριζε ότι ο ΑΣΚ αποτελεί εγγύηση σε θέματα οργάνωσης και φερεγγυότητας σε συναλλαγές. Ο ΑΣΚ κάθε χρόνο εξελίσσεται, προοδεύει, προσαρμόζεται στις περιστάσεις (βλέπε covid φέτος) και φυσικά κάνει τα πάντα για να αλλάξει σταδιακά επίπεδο.

Όσον αφορά τους ρόλους στο τιμ του ΑΣΚ, η παρουσία του Τσέκου αλλά και των υπόλοιπων από τα προηγούμενα χρόνια, αποτελούν εχέγγυο σταθερότητας και αυτονομίας. Κώστας Κομποδιέτας και Γιάννης Μίσσας θα είναι το προπονητικό τιμ, πλαισιωμένο από τους παραπάνω πολύ έμπειρους ανθρώπους. Η αποχώρηση του Γιάννη Χασιώτη, είναι και ένα ακόμη παράδειγμα ότι ο ΑΣΚ αναδεικνύει και προπονητές, ανεβάζοντας την αξία τους. Ο Γρεβενιώτης κόουτς, από υπεύθυνος ακαδημιών και της Κ21 του ΑΣΚ στη Β’ ΕΣΚΑΘ, είναι πλέον επικεφαλής προπονητής του Πρωτέα Γρεβενών στη Β’ Εθνική και υπεύθυνος ακαδημιών του Μακεδονικού Συλλόγου. Ένας άνθρωπος που για τρία χρόνια δούλεψε αθόρυβα και κατάφερε φέτος να φτάσει τους Παίδες μια «ανάσα» από τον τελικό της ΕΣΚΑΘ και να μπει «σφήνα» σε παραδοσιακές δυνάμεις της Θεσσαλίας σε αναπτυξιακό επίπεδο, με πολλαπλάσια παιδιά και άνισους πληθυσμιακούς συσχετισμούς. 

Σχετικά με τις ανανεώσεις, ο Νίκος Κακλαμάνος θα πρέπει να θεωρείται παίχτης του ΑΣΚ για τρίτη διαδοχική χρονιά. Στα 39 του αλλά με αντοχές 30άρη και με...τηλεκοντρόλ να κινείται μέσα στο γήπεδο, θα είναι μία ακόμη σεζόν ένα υπερόπλο στην περιφέρεια των Καρδιτσιωτών. Μην αποκλείσετε μάλιστα το ενδεχόμενο να τον δούμε και σε κάποιο άλλο πόστο στην ομάδα, αφού έχει δείξει έμπρακτα το ενδιαφέρον του στην προπονητική. Σε τμήματα υποδομής ήδη καταγράφει...ένσημα στη γειτονική Ακαδημία Φούντας και έτσι κάλλιστα θα μπορεί να αναλάβει και αντίστοιχη αρμοδιότητα στον ΑΣΚ.

Τελικά δεν είναι στη μοίρα της Αναγέννησης να αγωνιστεί για πρώτη φορά στην μπασκετική της ιστορία σε νησί. Η σεζόν που μας πέρασε, βρήκε την ΑΣΑ να αγωνίζεται εντός έδρας στον α’ γύρο της Γ’ Εθνικής κόντρα στον Φαίακα Κέρκυρας (σε ματς μάλιστα που έκανε και την απονομή του τίτλου της από την προηγούμενη χρονιά στην Α1 ΕΣΚΑΘ). Ο β’ γύρος δεν την έφερε ποτέ στο νησί των Φαιάκων, καθώς είχαμε την έξαρση της πανδημίας και την οριστική διακοπή των πρωταθλημάτων. Ούτε φέτος, πάντως αναμένεται οι Κιτρινόμαυροι να ταξιδέψουν στο Ιόνιο, αφού ο Φαίακας Κέρκυρας δήλωσε αδυναμία συμμετοχής στο προσεχές πρωτάθλημα. Πολλοί θα πουν ότι βγαίνει από τη μέση ένα δαπανηρό ταξίδι (οι περισσότερες ομάδες -αν όχι όλες- πέρυσι ταξίδεψαν στην Κέρκυρα αυθημερόν λόγω της περιορισμένης δυναμικής του τοπικού Φαίακα που δεν απαιτούνταν ιδιαίτερες στιγμές ξεκούρασης και άντλησης δυνάμεων από μία διανυκτέρευση στο νησί, προκειμένου να πάρει κανείς το διπλό σε αυτό το ματς). Το σημαντικότερο όμως είναι ότι τόσο η Αναγέννηση, όσο και οι Τιτάνες θα έχουν -2 ματς στη σεζόν αφού, πλέον οι ομάδες του 4ου Ομίλου θα είναι 10. Ο αριθμός των ομάδων πλέον έχει καθαρά τοπικό χαρακτήρα, αφού ακόμη και στην Α2 ΕΣΚΑΘ οι ομάδες του κάθε Ομίλου είναι 11! Συνεπώς, ΑΣΑ και Τιτάνες θα πρέπει να προσαρμοστούν γρήγορα στα νέα δεδομένα και να ρολάρουν σε πιο σύντομο χρονικό διάστημα, καλούμενοι να ανταποκριθούν σε αγωνιστικές καταστάσεις λίγων αναμετρήσεων που κάνουν την επίτευξη των στόχων τους πιο δύσκολη.

Μεταφερόμαστε στα της δικής μας Ένωσης και ομολογώ ότι η απόφαση για το κύπελλο ΕΣΚΑΘ και τη συμμετοχή μόνο ομάδων της Α1 κατηγορίας κρίνεται ρεαλιστική. Με ρεαλισμό, λοιπόν, η Διοργανώτρια Αρχή θέλησε να προσεγγίσει έναν θεσμό που δεν επιθυμούσε κανείς να μπει «παύλα», από τη στιγμή που επί επτά συναπτά χρόνια έχει αναβαθμίσει το προϊόν στην περιοχή και έχει ενισχύσει με πολλούς τρόπους τα σωματεία (εισιτήρια, αγωνιστικό ρυθμό, ανταγωνισμό, έξτρα κίνητρο για ένα επιπλέον τίτλο κ.α.). Αναμένουμε όλοι να δούμε ποια θα είναι η φετινή δομή του κυπέλλου, όλα συνηγορούν εντούτοις ότι πάμε για αγώνες νοκ-άουτ (πιθανώς διπλούς). Εφόσον η δομή είναι τέτοια και η συμμετοχή ομάδων προαιρετική, τότε σίγουρα και αρκετές της Α2 ΕΣΚΑΘ θα δήλωναν παρούσες, αφού στη…χειρότερη να έδιναν δύο αγώνες. Οι Όμιλοι, όπως θα επαναλάβω μία ακόμη φορά ήταν εξοντωτικοί και ανούσιοι για ομάδες της Α2, με ανταγωνισμό που θα τον χαρακτηρίζαμε έως και…αθέμιτο.

Συνεχίζουμε στα τοπικά, με ένα συμπέρασμα που ανέκυψε από την Α1 ΕΣΚΑΘ. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη κατηγορία της Θεσσαλίας, εκείνη που ουσιαστικά δημιουργεί τις προϋποθέσεις σε έναν παίχτη να λάβει αξιοσημείωτες αγωνιστικές παραστάσεις και να δοκιμάσει τις δυνάμεις του για το αν μπορεί εν συνεχεία να ανοίξει τα φτερά του για παραπάνω. Φυσικά δεν αναφέρομαι σε ταλέντα κάτω των 18 ετών που αν δείξουν από νωρίς δείγματα γραφής, «καπαρώνονται» από ομάδες εθνικών κατηγοριών και δουλεύουν σε ένα πιο εξεζητημένο και δυναμικό περιβάλλον. Αναφέρομαι σε παίχτες που είναι μεταξύ 20 και 30 ετών και που είτε οι συγκυρίες, είτε οι ευκαιρίες τους για ανέλιξη δεν τους επέτρεψαν να πετύχουν το εκτόπισμα. Εδώ και μία διετία, απουσιάζει από την Α1 ΕΣΚΑΘ ομάδα από την πόλη της Καρδίτσας. Η τελευταία παρουσία ήταν εκείνη της Αναγέννησης, η οποία όμως είχε μία έτοιμη ομάδα, ώριμη με τα γνωστά αποτελέσματα της ανόδου στη Γ’ Εθνική. Πρέπει να πάμε ακόμη πιο πίσω, όταν ο Ολυμπιακός Καρδίτσας, ο Ήφαιστος, ακόμη και ο ΑΣΚ βρίσκονταν στην Α1 και είχαν τη δυνατότητα να έχουν στις τάξεις τους αθλητές εκκολαπτόμενους -όχι απαραίτητα- στις αναπτυξιακές ηλικίες. Τώρα, οι συγκεκριμένοι αθλητές, είτε πρέπει να κάνουν το άλμα από την Α2-Β’ ΕΣΚΑΘ στη Γ’ Εθνική, είτε να αναζητήσουν σύλλογο περιφέρειας (αυτή τη στιγμή είναι μόνο ο Γ.Σ. Σοφάδων που κινείται σε πρότυπα πρωταθλητισμού), είτε εκτός νομού. Μια τέτοια ομάδα, λοιπόν, χωρίς να έχει στόχο την άνοδο, ούτε την παραμονή θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμη για τους αθλητές της πόλης που αναζητούν την ευκαιρία τους να δείξουν πράγματα σε ικανοποιητικό χρόνο συμμετοχής. Παραδείγματα όπως αυτά του Πανταζή και του Ψυχογιού είναι άκρως αντιπροσωπευτικά. Οι συγκεκριμένοι αθλητές είχαν ταλέντο, είχαν όρεξη για δουλειά, όμως κανείς δεν τους εμπιστεύτηκε άμεσα θέση με ενεργό ρόλο στις εθνικές κατηγορίες. Ο μεν Ψυχογιός αγωνίστηκε από το 2013 έως το 2019 σε ομάδες της Α1 (Γ.Σ. Σοφάδων, Ήφαιστος), ο μεν Πανταζής -με κάποια διαλείμματα- επίσης σε ομάδες της Α1 (ΑΣΚ, Ολυμπιακός Καρδίτσας, Γ.Σ. Σοφάδων) και σε μία πιο προχωρημένη ηλικία (σε καμία περίπτωση όχι μεγάλη αλλά ούτε και μετεφηβική) έφτασαν πλέον να προσφέρουν σπουδαίες λύσεις σε ομάδα Γ’ Εθνικής, πάντα βέβαια με την κατάλληλη αξιοποίησή τους. Κάπως έτσι θα μπορούσε να δουλέψει μια ομάδα για τους Βούλγαρη (ήδη θητεία σε ΑΣΚ, Ολυμπιακό Καρδίτσας, Γ.Σ. Σοφάδων στην Α1 ΕΣΚΑΘ), Μουταρέλο, Παπαστολόπουλο, Ευ. Φαλιάκη, Δημ. Παπακώστα, Μπρούτσο, Κατσαρό, Παπανδρέα, Δημήτρη Ελευθερίου, Ηρ. Αμβροσίου, Τουλιά, Ζιάκα, Αλ. Φαλιάγκα, Κουτρούλη και αρκετούς ακόμη που ίσως να μην έχουν τις κατάλληλες περγαμηνές να βοηθήσουν άμεσα σε ομάδα ανώτερης κατηγορίας και που όμως βρίσκονται σε ηλικία να δείξουν σοβαρά πράγματα.

Μολονότι οι καιροί άλλαξαν, ένα μόνο παραμένει ίδιο: Η έλλειψη κινήτρων. Δε μιλάω για το οικονομικό, αν και τη δεκαετία που μας πέρασε (2010 έως σήμερα), είδαμε το τοπικό πρωτάθλημα και ιδίως η Α1 ΕΣΚΑΘ να μετατρέπεται σε…πάρτι οικονομικών απαιτήσεων από αθλητές που την αμέσως προηγούμενη δεκαετία σε αυτή την κατηγορία έπαιζαν για την πλάκα τους (και μάλιστα τη σήμερον ημέρα εκείνοι θα έκαναν…πλάκα τους τωρινούς που αξιώνουν χρήματα). Κίνητρα όπως μία παραμονή στην ιδιαίτερη πατρίδα τους, με εργασία ή ακόμη και τις κατάλληλες συνθήκες φοίτησης. Εισερχόμαστε ίσως σε ξένα χωράφια. Ασφαλώς δε δύναται ένας νέος άνθρωπος να μη σκεφτεί και να αναζητήσει το μέλλον του στις σπουδές, εντούτοις, οι περιορισμένες σχολές που υπάρχουν στο νομό μας και ίσως κάποια μεταπτυχιακά προγράμματα θα μπορούσαν να διατηρήσουν πληθυσμό στην περιοχή, πάντα όμως με προοπτική στην αγορά εργασίας, κάτι που απουσιάζει από την Καρδίτσα. Είναι εύλογο οι περισσότεροι να φεύγουν για να σπουδάσουν και όταν έρχεται η ώρα ολοκλήρωσης των σπουδών να μην έχουν το κίνητρο να επιστρέψουν στην Καρδίτσα για εργασία ή ακόμη και για ζωή στην πόλη.

Αναρωτιέμαι τι θα γινόταν, εάν τη δεκαετία του ’90 και του ’00, αθλητές-ταλέντα του νομού είχαν τη δέουσα αντιμετώπιση από παράγοντες. Μιλάω για σπουδαίους αθλητές που μάλιστα η ζωή τους έφερε στην Καρδίτσα, όταν όμως απουσίαζε μία ομάδα που θα αναζητούσε την καθιέρωσή της στις Εθνικές κατηγορίες (σε καιρούς πολύ πιο αποδοτικούς οικονομικά). Τι θα γινόταν, ας πούμε αν υπήρχε ο σημερινός ΑΣΚ εκείνες τις δεκαετίες; Μίσσας, Δεσπούλης, Τσιγγενόπουλος, Κωτούλας, Μπανιός, Κλ. Κόγιας, Φ. Νικολάου, Παπαδημητρίου, Κοβάτσεφ, Καλλιάρας, Γ. Αντωνίου, Χρ. Πλαστήρας, Κ. Κομποδιέτας, Τσιαμούρας, Θώδης, Μέλλος, Τ. Καλογριανίτης, Βλάχος, Μανόπουλος, Σιώκης κ.α. ίσως να είχαν διαφορετική αντιμετώπιση και φυσικά διαφορετική εξέλιξη στο χώρο. Όχι ότι δεν έκαναν πράγματα, αλλά σίγουρα θα μπορούσαν να κάνουν περισσότερα, χωρίς να «ξεσπιτωθούν» (βλέπε άλλους συντοπίτες αθλητές της γενιάς τους που διέπρεψαν όταν έφυγαν από Καρδίτσα) αν υπήρχε το κατάλληλο έδαφος και ένας παράγοντας (όχι απαραίτητα να χρηματοδοτεί αποκλειστικά ο ίδιος έναν Σύλλογο) που θα συσπείρωνε τον επιχειρηματικό κόσμο της πόλης και θα καλλιεργούσε συνθήκες ανέλιξης (βλέπε Τρίκαλα εκείνη την εποχή).

Κακά τα ψέματα, μια αμιγώς αναπτυξιακή ομάδα σπάνια θα βελτιωθεί σε όποια κατηγορία κι αν βρίσκεται, αν δεν υπάρχουν παίχτες με κάποια εμπειρία που θα υποστηρίξουν τους νεαρότερους, θα δημιουργήσουν κίνητρα, ερεθίσματα, ανταγωνισμό και τις καλύτερες προϋποθέσεις βελτίωσης σε προπονήσεις και αγώνες. Το πιο πιθανό είναι να πέσει στα «βαθιά», κάποια ταλέντα να «καούν» απότομα και αρκετά να παρατήσουν την ενασχόλησή τους με το μπάσκετ. Όπως και να το κάνουμε, οι καιροί (θα επαναλάβω) άλλαξαν και η επιμονή των νεαρών αθλητών δεν είναι ανάλογη με τα προηγούμενα χρόνια, για να συνεχίσουν στο χώρο ανεξαρτήτως του ταλέντου που έχουν (δεν είναι όλοι γεννημένοι πρωταθλητές).

Δείτε για παράδειγμα, τι συμβαίνει στα γειτονικά Τρίκαλα. Δε γνωρίζω αν ο γειτονικός νομός «σηκώνει» τόσες πολλές ομάδες σε υψηλό επίπεδο (Αίολος, Ίκαροι στη Β’ Εθνική με πρωταγωνιστικές διαθέσεις, Γόμφοι στη Γ’ Εθνική με πρωταγωνιστικές διαθέσεις και μέχρι πρόπερσι η Καλαμπάκα), όμως στην Α1 ΕΣΚΑΘ αυτή τη στιγμή υπάρχουν τέσσερα σωματεία! ΑΟΤ, Δαναοί, ΑΕΤ, Καλαμπάκα! Θα ξαναπώ ότι δε γνωρίζω εάν τόσα πολλά σωματεία αποπνέουν υγεία σε μία τόσο ανταγωνιστική κατηγορία, δείχνει όμως τις διαθέσεις των παραγόντων στη γειτονική πόλη να αξιοποιήσουν αθλητές που τα επόμενα χρόνια θα μπορέσουν να σταθούν σε παραπάνω επίπεδο, χωρίς να είναι σε ηλικίες παιδικού-εφηβικού.

Για να κάνω όμως και τον αντίλογο, με τη δομή που έχουν τα πρωταθλήματα της ΕΣΚΑΘ την τελευταία διετία, ποιος παράγοντας θα προσπαθήσει να αναδείξει ταλέντα σε υψηλή κατηγορία; Όταν δηλαδή υποβιβάζονται 5 ομάδες σε σύνολο 10 ή 11 ομάδων ανά Όμιλο/πρωτάθλημα; Αναγκαστικά αναζητείς τον πρωταθλητισμό για να φτάσεις στην παραμονή, αναγκαστικά αναζητείς τη σκοπιμότητα στο παιχνίδι και εύλογα θα πει κανείς ότι συνιστά και αλλοίωση, κάθε χρόνο να πέφτουν από ένα πρωτάθλημα σχεδόν οι μισές ομάδες και να ανεβαίνουν ισάριθμες. Να αλλάζει δηλαδή κάθε χρόνο ένα πρωτάθλημα κατά 50%, χωρίς κανένα νόημα, απλά να αντικαθίστανται τα ονόματα των ομάδων στις κατηγορίες. Πείτε μου πραγματικά μία ομάδα που φέτος ανέβηκε με «παράθυρο» στην Α1 ή την Α2 ΕΣΚΑΘ (δηλαδή όχι ως πρωταθλήτρια), πώς θα καταφέρει να βάλει από κάτω 5 ομάδες να για σωθεί; Με αμιγώς αναπτυξιακό σύνολο; Κι αν στο αναπτυξιακό σύνολο προστεθούν έμπειροι αθλητές, αυτόματα οι γονείς των νεαρών παιδιών δε θα δυσαρεστηθούν αν η φιλοσοφία και οι όροι μιας ομάδας αλλάζουν αναγκαστικά και παραγκωνίζονται οι νέοι στο βωμό μιας παραμονής ή μιας ανόδου; Κάπως έτσι, λοιπόν «στραγγαλίζεται» το μπάσκετ και οι οικονομικές απαιτήσεις έχουν πάρει τον ανήφορο. Θα μου πείτε, γιατί ρε συ δε χαλάνε κάποιοι την πιάτσα να μη δώσουν χρήματα; Άντε και το’καναν, θα απαντήσω. Πάντα θα υπάρξει ο ένας (ανίκητος) που θα τα «σκάσει» και θα χαλάσει τις ισορροπίες. Αν δεν έβρισκαν, δε θα ζητούσαν κιόλας…

Συνεχίζουμε με την Α2 ΕΣΚΑΘ, εκεί όπου ίσως έχουμε ευχάριστες εξελίξεις για ομάδα του νομού μας. Ο ΓΑΣ Παλαμά εντείνει τις προσπάθειες οργάνωσής του για να κατέλθει στο νέο πρωτάθλημα. Και πραγματικά, δεν έχει απολύτως τίποτα να χάσει. Μπορεί να αξιοποιήσει κάποιους αθλητές από τις ακαδημίες του και με την παρουσία πιο έμπειρων να κάνει την προσπάθειά του σε ένα -ούτως ή άλλως- εξαιρετικά δύσκολο πρωτάθλημα βάσει προκήρυξης. Είναι ένας Σύλλογος με τρία χρόνια διαδρομής και σίγουρα τίποτε δεν ξεκινάει για να σταματήσει. Εξάλλου, πέρυσι κατέγραψε μόλις την πρώτη του παρουσία στην Α2 ΕΣΚΑΘ και φυσικά δεν είναι και εθισμένος στο να πρωταγωνιστεί ή να επιθυμεί να αλλάζει τις κατηγορίες χωρίς νόημα. Κάπως έτσι κινήθηκε πέρυσι ο Ολυμπιακός Καρδίτσας. Όχι στα λόγια, στις πράξεις. Κινήθηκε με πιτσιρικάδες από τις Ακαδημίες του, 1-2 έμπειρους και πραγματικά δε νοιάστηκε για το αποτέλεσμα. Το τόλμησε όμως και κέρδισε αγωνιστικά παίχτες για τη νέα σεζόν, ακόμη κι αν αυτή τον έβρισκε στη Β’ ΕΣΚΑΘ. Δε λέμε ότι θα συμβεί το ίδιο με τον ΓΑΣΠ, καθώς μπορεί να φτιάξει σύνολο ανάλογο με την περυσινή δυναμική. Φυσικά και η παρουσία του Κώστα Σερίφη στον πάγκο είναι ένα μεγάλο πλεονέκτημα.

Αφού πιάσαμε Παλαμά μεριά, ήθελα να ανοίξω και το ζήτημα του παλαιού κλειστού γυμναστηρίου. Εκείνου που τη δεκαετία του ’90 και στις αρχές του ’00, στέγαζε αγώνες Γ’ Εθνικής, πριν παραδοθεί τον Αύγουστο του 2009 το νέο γυμναστήριο στους πρόποδες της πόλης. Προφανώς, το νέο κλειστό γυμναστήριο εξυπηρετεί στο έπακρον τις ανάγκες των Σωματείων, εντούτοις, πώς θα μπορούσε άραγε να αξιοποιηθεί και το παλιό; Πιθανόν να αποτελεί πολυτέλεια δεύτερο κλειστό σε έναν δήμο, εντούτοις, από τη στιγμή που υπάρχουν αποδυτήρια στο παλαιό κλειστό, με ενδεχόμενη αντικατάσταση του πλαστικού με παρκέ και μία συντήρηση (η Περιφέρεια αλλά και η ΓΓΑ-Κυβέρνηση θα μπορούσαν να συνδράμουν αποτελεσματικά σε τέτοιες εργασίες), αυτομάτως ενεργοποιείται ένας ακόμη αθλητικός χώρος στην περιοχή για όλο τον Δήμο (ο οποίος μάλιστα είχε και έναν μικρό χώρο για τοποθέτηση κοινού πίσω από τη μία μπασκέτα). Τμήματα υποδομής μπάσκετ, βόλεϊ, τένις, ώρες κοινού, ακόμη και μικρές εκδηλώσεις-τουρνουά πολιτιστικού χαρακτήρα θα αποκτήσουν έναν σύγχρονο, στεγασμένο χώρο.

Περί αξιοποίησης χώρων, πάμε και στα της Καρδίτσας. Φέτος, μας…πρόλαβε ο κορωνοϊός, ωστόσο έπεσε στο τραπέζι πρόταση να διοργανωθεί το εργασιακό πρωτάθλημα (πρωτάθλημα ανεξαρτήτων ομάδων καλαθοσφαίρισης) στο νέο κλειστό γυμναστήριο της πόλης. Εφόσον ένας αθλητικός χώρος ανήκει στους δημότες του (και το Αιγαίο στα ψάρια του όπως έλεγαν κάποτε οι οικολόγοι σε περιόδους κρίσης με τη γείτονα Τουρκία), τότε σίγουρα το εργασιακό πρωτάθλημα θα μπορούσε να λάβει χώρα κατά τη διάρκεια της σεζόν και όχι «συμπυκνωμένο» στο τέλος μιας αγωνιστικής χρονιάς, όταν οι βαθμοί κελσίου σε ένα κλειστό γυμναστήριο καθιστούν απαγορευτική τη διεξαγωγή αναμετρήσεων. Από τη στιγμή μάλιστα που παρουσιάζεται κάθε χρόνο μεγαλύτερο ενδιαφέρον και εμφανίζονται περισσότερες ομάδες, μπορούμε να πάμε ακόμη και σε πρωτάθλημα κατηγοριών (γιατί να απαγορεύεται η συμμετοχή κάποιων ηλικιών ή εν ενεργεία αθλητών ; ) ή ακόμη και σε πρωτάθλημα δύο γύρων! Ματς κάθε εβδομάδα μέσα στη χρονιά που θα εμπλουτίσουν τη δραστηριότητα των αθλούμενων και θα αξιοποιήσουν περισσότερο έναν χώρο και φυσικά θα αποφέρει στη διοργάνωση περισσότερα έσοδα (συμμετοχή, διαιτητές, γραμματεία).

Συνεχίζουμε στο τομέα των αθλητικών εγκαταστάσεων και πάμε στο αθλητικό πάρκο. Αχ ρε Γιάννη Μπουρούση πού να ήξερες πού σπατάλησες τα λεφτά σου! Διαβάζουμε στον τύπο ότι ο Δημήτρης  Ιτούδης δώρισε ανοιχτό γήπεδο μπάσκετ στη γενέτειρά του, τα Τρίκαλα Ημαθίας. Εύχομαι και προσεύχομαι να μην καταντήσει σαν το δικό μας αθλητικό πάρκο! Το 2015, ο αρχηγός της εθνικής μας ομάδας έδειξε έμπρακτα την αγάπη του και το ενδιαφέρον του για να αλλάξει όψη το αθλητικό πάρκο και σας παραθέτουμε με ένα «κλικ» ΕΔΩ (ή στην κεντρική φωτό της σημερινής στήλης) πώς συνεργάστηκε με το Δήμο Καρδίτσας για να αξιοποιηθούν τα χρήματα που διέθεσε. Το πώς είναι σήμερα το αθλητικό πάρκο, αρκεί να κάνετε μια επίσκεψη! Ουδεμία διάθεση «κατηγορώ» σε καμία δημοτική αρχή και σε πρόσωπα. Όλα ξεκινούν από τον πολίτη και δευτερευόντως από τον αρμόδιο φορέα (εξαιρούνται περιπτώσεις μακράς-παρατεταμένης αδιαφορίας για τη συντήρηση ενός έργου). Σπασμένα και λυγισμένα στεφάνια, κομμένοι γάντζοι από τα στεφάνια, ραγισμένα ταμπλό, στραβωμένες βάσεις των μπασκετών, ξεθωριασμένες γραμμές, φαγωμένο δάπεδο μέσα στον αγωνιστικό χώρο των γηπέδων (όλο και κάποιο μηχανάκι θα έκανε κανα drift τα χαράματα)…Σε όλο αυτό το σκηνικό, προσθέστε και το «ξήλωμα» των παγκακίων (στο γήπεδο μπάσκετ πλησίον του Δημοτικού Σταδίου υπάρχουν έξι παγκάκια -τρία σε κάθε sideline του γηπέδου-), αφού στο γήπεδο που βρίσκεται επί της οδού Αλ. Παναγούλη έχουν μείνει μόνο τρία! Και θα αναφωνήσω ξανά: Αχ βρε Γιάνναρε τι συμπολίτες έχεις! Κέντρο διερχομένων τα δύο αυτά γήπεδα, ενώ κάποιοι αθλητές και αθλούμενοι -ανεξαρτήτως ηλικίας- που μετά βίας…σηκώνονται για λέι-απ στα κλειστά γυμναστήρια της πόλης, την έχουν δει…Μάικλ Τζόρνταν και επιδίδονται σε καρφώματα άνευ μπάλας («πάντρεψαν» το Space Jam με το Last Dance, ειδικά μέσα στην καραντίνα) ! Ως εκεί λοιπόν είναι η αθλητικότητά τους, να κρεμιούνται στις μπασκέτες (επανέρχομαι λοιπόν στο γεγονός ότι δε φταίει ο δήμος αλλά οι κακοί χρήστες του χώρου) και να κάνουν τον καμπόσο, στραβώνοντάς τες. Να πω ότι τα στεφάνια είχαν και σούστα ώστε να λυγίζουν και να επιστρέφουν στην αρχική τους θέση, πάει στο καλό (και εκεί πάντως υπάρχει κίνδυνος να σπάσει το ταμπλό). Τι να πει κανείς. Βλέπουμε, από την άλλη, σε τι κατάσταση είναι τα γήπεδα τένις, τα οποία είναι περιφραγμένα. Άριστη κατάσταση, κλειδωμένα και με τους κλειδοκράτορες να έχουν την ευθύνη λειτουργίας και την εποπτεία τους (αποτελούν άλλωστε στην πλειοψηφία τους υπεύθυνοι σωματείων). Μήπως ήρθε οι ώρα να μπει περίφραξη στα γήπεδα μπάσκετ του αθλητικού πάρκου; Και κατόπιν να διαμορφωθούν ώρες κοινού; Να απευθύνεται ο ενδιαφερόμενος στο ΔΟΠΑΚ, να ζητάει κλειδιά για 1-2 ώρες και να τα επιστρέφει κλειδώνοντας. Αν φυσικά μέσα σε αυτό το διάστημα διαπιστωθεί κάποια ζημιά, υπεύθυνος θα είναι ο εκάστοτε κλειδοκράτωρ. Μια ιδέα μπας και γίνουμε «άνθρωποι» ή τουλάχιστον να μην εισέρχονται διαφόρων ειδών «αθλητές» που διακρίνονται τις πρώτες πρωινές ώρες για τις «μπασκετικές» τους επιδόσεις στο χώρο. Ας γίνει η αρχή από το Δήμο με τη συντήρηση και αναμόρφωση του χώρου -επαναλαμβάνω μόλις το 2015 είχε γίνει ολοκληρωτική παρέμβαση με πρωτοβουλία Γιάννη Μπουρούση- και έπειτα όσοι πραγματικά νοιάζονται για την εύρυθμη λειτουργία του, ας πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.

Επενδύει στη μεταβατική σεζόν ο Νίκος Αντωνίου. Το φετινό καλοκαίρι τον βρίσκει να…λιώνει στη δουλειά και μάλιστα στον τομέα της φυσικής κατάστασης, δείχνοντας ότι θέλει να αλλάξει επίπεδο σε αυτό το κομμάτι. Πρόκειται αδιαμφισβήτητα για έναν από τους πλέον ώριμους παίχτες του νομού μας στην καλύτερη δυνατή ηλικία. Ήδη μετρά τρεις ανόδους από τη Γ’ στη Β’ Εθνική (δύο με Τιτάνες, μία με ΑΣΚ). Λέτε φέτος να γράψει ιστορία με την 3η διαφορετική ομάδα του νομού που θα διεκδικήσει την άνοδο στη Β’ Εθνική; Δεν το γνωρίζουμε και δε λέμε μεγάλα λόγια. Όμως το Νίκο τον έχουμε βαπτίσει προ πολλού ως «ανελκυστήρα». Και η φήμη αυτή τον συντροφεύει όλα αυτά τα χρόνια. Στο πλευρό του ο νεαρός γυμναστής Δημήτρης Ζέρβας και είμαστε σίγουροι ότι πέρα από τη δουλειά (ο Αντωνίου πέρασε δύσκολες καταστάσεις σε μία χρονιά επανόδου σε φουλ ρυθμούς από σοβαρό τραυματισμό), υπάρχει και αμίμητο μασλάτι, αφού οι δυο τους αποτελούν αχτύπητο δίδυμο.

Ένας φίλος από τα παλιά ήταν στην Καρδίτσα την προηγούμενη εβδομάδα. Ο λόγος για τον Γιώργο Τριχόπουλο που ήρθε να δει παλαιούς συμπαίχτες, προπονητές και φίλους. Στην Καρδίτσα τη διετία 2016-18 άφησε το στίγμα του και είναι ιδιαίτερα αγαπητός. Έφυγε σαν φίλος και έχει πλέον μία διετία στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Βέροια όπου «τρέχει» τον τοπικό ΑΟΚ με πολυσύνθετο ρόλο και μάλιστα διαπρέπει και στο μάρκετινγκ, αφού παρακολουθούμε την προσπάθεια ενεργοποίησης των τοπικών επιχειρηματιών για ενίσχυση και συμμετοχή στην ομάδα….Στα πρότυπα του ΑΣΚ ένα πράγμα…

Εδώ και περίπου έναν μήνα, τα Σαββατοκύριακα στις παραλίες του κάμπου έχουν πάρει φωτιά…Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι. Στις λαρισαϊκές παραλίες, ολοένα και πληθαίνει η συνύπαρξη μπασκετικών παρεών από το νομό μας, οι οποίες μάλιστα συναντώνται χωρίς να το προγραμματίσουν. Λέτε αυτές οι παραλίες να αποτελέσουν και πεδίο μεταγραφικής δράσης; Οψόμεθα.

Παρακολούθησα την ανταλλαγή δημόσιων ανακοινώσεων μεταξύ Αιόλου Τρικάλων και των οργανωμένων του ΑΟ Τρίκαλα, «Σακαφλιάδων». Γιατί τέτοια κατηγορώ εκατέρωθεν; Μέχρι πριν μια εβδομάδα που το ντιλ ήταν κοντά, όλα ήταν ωραία και καλά. Μένει να δούμε προς τα πού θα κινηθούν φέτος οι οπαδοί της γειτονικής πόλης, διότι πέρυσι ουσιαστικά απείχαν από το χώρο του μπάσκετ και εστίασαν στο ποδόσφαιρο. Ίσως διότι η κατάσταση ήταν ακόμη θολή και διερευνούσαν τις καταστάσεις της επιστροφής του Αιόλου (μετά από έναν χρόνο απουσίας) και της δημιουργία του ΑΟΤ (με την απορρόφηση των Μάγων) για το τι μέλει γενέσθαι.

Κλείνω με την απίστευτη εφεύρεση του ΕΣΑΚΕ για τη διεξαγωγή ενός Σούπερ Καπ με τη συμμετοχή των Παναθηναϊκού, ΑΕΚ, Περιστερίου και Προμηθέα. Όλα τα’χε η Μαργιορή, ο φερετζές της έλειπε!

Όσοι ζουν και κινούνται μέσα στον χώρο του μπάσκετ γνωρίζουν ότι για την ώρα είναι ασαφές (αν όχι αβέβαιο) πότε θα ξεκινήσουν τα πρωταθλήματα. Αν, πάντως, αναζητάτε όλη την αλήθεια, δεν είναι σίγουρο ότι θα ξεκινήσουν, καθώς τα απόνερα της πανδημίας απειλούν να πνίξουν το άθλημα.

Για να διεξαχθούν αγώνες απαιτείται να τηρηθεί το υγειονομικό πρωτόκολλο. Όχι αυτό που θα ήθελε να φτιάξει ο ΕΣΑΚΕ, ή η ΕΟΚ, αλλά αυτό που θα έχει την υπογραφή της αρμόδιας επιτροπής, την οποία αναγνωρίζει η ΓΓΑ. Το πρωτόκολλο προϋποθέτει τεστ κορωνοϊού για όλους τους παίκτες, όλων των ομάδων.

Με τα σημερινά δεδομένα πρέπει να γίνονται τέτοια τεστ κάθε εβδομάδα, αλλά αυτό σημαίνει ένα ετήσιο κόστος, που υπερβαίνει τα 35.000 ευρώ! Πού θα βρουν χρήματα ομάδες της Α2 κατηγορίας (δεν πάμε πιο κάτω), οι οποίες έχουν συνολικό προϋπολογισμό (μπάτζετ, που λέγαμε και στο χωριό μου) κάτω των 30.000 ευρώ; Μήπως είναι για τις ομάδες της Basket League υπολογισμένη δαπάνη; Αλλά δεν είναι μόνο τα χρήματα το πρόβλημα.

-Ο κεντρικός χορηγός έκανε μείωση 70% και πέρασε δεύτερος, άρα αναζητείται ο πρώτος! Αν τα καταφέρουν και βρουν νέο κεντρικό χορηγό, όλα θα είναι όμορφα. Αλλά φτάσαμε τέλος Ιουλίου.

-Δεν ξέρουμε ακόμα ποιες και πόσες ομάδες θα παίξουν στην Basket League. Προς το παρόν είναι 13. Θα μείνουν τόσες;

-Τηλεοπτικό συμβόλαιο ούτε υπάρχει ούτε και φαίνεται στον ορίζοντα, τουλάχιστον με ευνοϊκές συνθήκες. Κι έχουμε φτάσει στο σημείο ένα πρωτάθλημα μπάσκετ να προσεύχεται να αγοράσει η NOVA όλο το πακέτο του ποδοσφαίρου, ώστε να μείνει κενό στο πρόγραμμα του Κρατικού.

ΧΑΚΟΥΝΑ ΜΑΤΑΤΑ ΚΑΙ ΟΛΑ ΚΑΛΑ

ΥΓ: Μάλλον αγαπητοί μου αναγνώστες, θα καταλάβατε ποια νεοφώτιστη ομάδα της Δυτικής Θεσσαλίας ήρθε σε συμφωνία με τον Θοδωρή Πανάρα.

ΥΓ2: Κρίμα που το Εφηβικό του Κεραυνού Λάρισας δε δήλωσε συμμετοχή στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα. Βέβαια, πόσα τμήματα να στείλει ένας Σύλλογος σε Πανελλήνιες Φάσεις, αφού λίγο νωρίτερα το Παιδικό διέπρεψε και πέρασε στην Τελική Εξάδα! Πρόκειται για μία ομάδα που πέρυσι πέτυχε με το σπαθί της την άνοδο από την Α2 στην Α1 ΕΣΚΑΘ και μάλιστα μόλις με μία ήττα σε ανύποπτο χρόνο! Έχω την πεποίθηση ότι τα συγκεκριμένα παιδιά είχαν αξιώσεις (τελευταία φορά που είδαμε Εφηβικό τμήμα από τη Θεσσαλία σε Final-6 ήταν η Ελασσόνα τη σεζόν 2010-11 στη διοργάνωση που φιλοξενήθηκε στα Τρίκαλα. Πιο πριν, στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας ήταν η Ολύμπια Λάρισας που μάλιστα δύο φορές κατέκτησε τη δεύτερη θέση, αγγίζοντας το Πανελλήνιο πρωτάθλημα που χάθηκε στις λεπτομέρειες, με τον Σοφαδίτη Μάκη Κόγια στη σύνθεσή της)

Αντί επιλόγου:

e-max.it: your social media marketing partner

mbgif2

 giovannis final orizontio 1

  

 

joinbanner2

eve topiki agora2

bronx delivey1

 

 

 

!-- Go to www.addthis.com/dashboard to customize your tools -->