53 χρόνια ράβε ξήλωνε….

ΑΡΘΡΑ
Typography

Γράφει ο Σωτήρης Παπαγεωργίου, Φιλόλογος Α.Π.Θ.-Υπ. Διδάκτωρ Ελληνικής Φιλολογίας Παν/μίου Ιωαννίνων

papageorgiou1 Η εκπαιδευτική πολιτική ως αντίληψη ή καλύτερα ως ένας ευρύς κοινωνικός θεσμός, ενέχει κάποιες ιδιαιτερότητες, που αν δεν τις λάβει κανείς υπόψη του αποτυγχάνει με σχεδόν νομοτελειακό τρόπο. Η εκπαίδευση δεν μεταρρυθμίζεται και δεν αλλάζει με διάρθρωση διοικητικού χαρακτήρα. Δεν είναι ΔΕΚΟ για να ψηφίσεις έναν νόμο και μετά απλά και μόνο να επιδοθείς σε εφαρμοστικές εγκυκλίους. Η «απόσταση» από το Υπουργείο Παιδείας μέχρι τα σχολεία και τις σχολικές αίθουσες είναι πολύ μεγάλη! Λέγεται, πολύ ορθά, ότι «το σχολείο δεν αλλάζει αλλάζοντας μόνο το σχολείο». Κάθε εκπαιδευτική πολιτική απαιτεί ευρύτερες κοινωνικές και θεσμικές αλλαγές με σαφές δημοκρατικό και προοδευτικό περιεχόμενο. Καμιά εκπαιδευτική μεταρρύθμιση λοιπόν δεν μπορεί να επιτευχθεί βλέποντας μονάχα το στερέωμα της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Κάποτε, ο Μανόλης Ανδρόνικος είχε γράψει πως: « Σιγά σιγά καθώς περνά ο χρόνος η Παιδεία στη χώρα μας μετατρέπεται σε Ύπνο-παιδεία» αναφερόμενος τότε στις συνεχείς μεταρρυθμίσεις που παρουσίαζαν οι εκάστοτε Υπουργοί Παιδείας χωρίς καμία ουσιαστική σχοχοπόρευση.

Όντας πολίτης ετούτης της χώρας 29 χρόνια, θα έλεγα χαριτολογώντας πως έχω σχεδόν εθιστεί σ’ ένα μοτίβο που υπαγορεύει μια ιδιάζουσα τακτική « την ημέρα μεταρρυθμίζουμε, τη νύχτα απορρυθμίζουμε …»

Πρόσφατα ο κ. Τσίπρας με περίσσια χαρά ανακοίνωσε πως σχεδιάζει την κατάργηση των Πανελλαδικών Εξετάσεων και την αντικατάστασή τους από ένα σύστημα εισαγωγής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση που αμφιβάλλω αν και οι επιτελείς της κυβέρνησης έχουν κατανοήσει. Στο Νέο Λύκειο, θα γίνει Αναδιάρθρωση των δύο τελευταίων τάξεων, η οποία θα συνδυαστεί όπως έχει ήδη εξαγγείλει, με το εθνικό απολυτήριο, με το οποίο ο απόφοιτος του Λυκείου θα μπορεί να διεκδικήσει την πρόσβασή του στα τμήματα των ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας, αυτά τα οποία θεωρούνται χαμηλής ζήτησης. Στην περίπτωση που επιθυμεί πρόσβαση σε τμήματα μεσαίας ή υψηλής ζήτησης, ο υποψήφιος θα πρέπει να δώσει εξετάσεις σε τέσσερα μαθήματα. Δηλαδή ουσιαστικά θα καταργηθούν οι Πανελλαδικές Εξετάσεις μόνο για τις σχολές χαμηλής ζήτησης, ενώ θα ισχύσει σύστημα μορφής δεσμών για τις σχολές υψηλής ζήτησης. Επιπλέον, ο Πρωθυπουργός αναμένεται να ανακοινώσει τη δυνατότητα των αποφοίτων των ΕΠΑΛ να φοιτούν σε διετείς δομές που πρόκειται να δημιουργηθούν στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, ώστε να αποκτάται επαγγελματική πιστοποίηση ευρωπαϊκού επιπέδου, χωρίς να αντιλαμβάνεται πως έτσι ουσιαστικά ακυρώνει την προσπάθεια των μαθητών του ΕΠΑΛ να εξασφαλίσουν μια θέση στις σχολές της Τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, θέτοντάς τους ακόμη ένα εμπόδιο στο δρόμο για τις σπουδές.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ασφαλώς και ως εκπαιδευτικός αλλά και ως πολίτης προβληματίζομαι βαθύτατα με την επικείμενη μεταρρύθμιση. Η κατάργηση των Πανελλαδικών Εξετάσεων αφενός μεταθέτει την ευθύνη για την αξιολόγηση και εισαγωγή των μαθητών στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση στα ΑΕΙ και ΑΤΕΙ τα οποία θα πρέπει είτε να δεχθούν στους κόλπους τους μαθητές που σε πολλές περιπτώσεις θα στερούνται βασικών προσόντων και αφετέρου με το χαρακτηρισμό των σχολών σε χαμηλής ζήτησης και υψηλής ζήτησης ουσιαστικά οδηγούνται πολλά τμήματα στην απαξίωση και την υποτίμηση.

Με ποια κριτήρια θα διαβαθμίζονται οι σχολές σε πρώτης και δεύτερης κατηγορίας; Με κριτήριο τον αριθμό των εισακτέων ή μήπως με κριτήριο την επαγγελματική αποκατάσταση και το κοινωνικό κύρος που κατ’όνομα διαθέτουν ορισμένες σχολές που όμως εξάγουν σχεδόν κατ’αποκλειστικότητα ανέργους και ελάχιστοι πτυχιούχοι αυτών απορροφώνται από την αγορά;

Επίσης, με την κατάργηση των Πανελλαδικών Εξετάσεων τίθεται ένα κυρίαρχο ερώτημα. Μεταρρυθμίζεται η Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία ή παραδίδεται εξολοκλήρου στα χέρια του κεφαλαίου και των ιδιωτικών συμφερόντων; Είναι προφανές ότι η ύπαρξη εξετάσεων κοινών για όλους τους μαθητές της χώρας, αποτελούσε ένα μέτρο δίκαιο, που αξιολογούσε με τον ίδιο τρόπο μαθητές ιδιωτικών και δημοσίων σχολείων της χώρας. Η κατάργησή τους λοιπόν συνεπάγεται την ενίσχυση του ιδιωτικού σχολείου εις βάρος του δημοσίου και δίνει σαφέστατο προβάδισμα στους μαθητές κολλεγίων και ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων έναντι των υπολοίπων μαθητών όσον αφορά την προετοιμασία για την είσοδο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Εν κατακλείδι, σημασία της παιδείας στη σημερινή εποχή είναι αδιαμφισβήτητη κι αποτελεί επίσης έναν από τους σημαντικότερους θεσμούς ανάπτυξης και ολοκλήρωσης του ανθρώπου. Πρωταρχικός της στόχος οφείλει να είναι η μεταβίβαση στους νέους της υλικής, πνευματικής, ηθικής και πολιτιστικής κληρονομιάς.

Δυστυχώς η τελευταία συνολική προσπάθεια για να επιτευχθεί ο μεγάλος αυτός στόχος έλαβε χώρα μισό αιώνα πριν...

53 χρόνια από την τελευταία συγκροτημένη προσπάθεια για χάραξη εθνικής στρατηγικής για όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης.

53 χρόνια ράβε ξήλωνε….

53 χρόνια «σχετικής» απορρύθμισης….

Παπαγεωργίου Σωτήρης
Φιλόλογος Α.Π.Θ.
Υπ. Διδάκτωρ Ελληνικής Φιλολογίας Παν/μίου Ιωαννίνων

e-max.it: your social media marketing partner

PIGASOS4

 

Εγγραφείτε με το emal σας, και μείνετε ενημερωμένοι με τα τελευταία νέα .